پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹۵

چند از گل سخن عرض تجمّل شنوم

لاف آشفتگی از طرّة سنبل شنوم

بوی گل آمد و رفت از کف من صبر و قرار

چه کنم آه اگر نالة بلبل شنوم

پرده ‌بردار که غیرت به جنون خواهد زد

تا کی از باد صبا وصف رخ گل شنوم

هر چه در گوش تو آهسته رقیبان گویند

من به آواز بلندش ز تغافل شنوم

کشت فیّاض ز غیرت دل بیتاب مرا

تا کی از وی سخن تاب و تحمّل شنوم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹۷جمال شاهد رحمت فزاید از گنهم
  2. شمارهٔ ۵۹۸بر گردِ‌رخت سبزه و گل سر زده در هم
  3. شمارهٔ ۵۹۹دیده را از پرتو روی تو تابی می‌دهم
  4. شمارهٔ ۶۰۰بزم عشرت تا ز خون دل مهیّا کرده‌ام
  5. شمارهٔ ۶۰۱ما رام خویش بهر تو دلدار گشته‌ایم
  6. شمارهٔ ۶۰۲خود را به ناز آن بت طنّاز داده‌ایم
  7. شمارهٔ ۶۰۳عمریست تا جدا ز تو مهوش نشسته‌ایم
  8. شمارهٔ ۶۰۴شب در نظارة رخش ابرام کرده‌ایم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.