پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۰۱

ما رام خویش بهر تو دلدار گشته‌ایم

خود را به خاطر تو خریدار گشته‌ایم

یک کس خبر ز ذوق تماشای او نیافت

جز ما که محو لذّت دیدار گشته‌ایم

پر کرده‌ایم دفتر و معنی همان یکی است

یک حرف بوده‌ایم که بسیار گشته‌ایم

لاف فراخ حوصلگی‌های ما خطاست

یک جرعه بیش نیست که سرشار گشته‌ایم

ترسند خلق از تو و ترک گنه کنند

ما تکیه بر تو کرده گنهکار کشته‌ایم

صد دشنه کار شوخی مژگان نمی‌کند

ظالم بیا ببین که چه گلزار گشته‌ایم

صد پرده بیش بر رخ مطلب فزوده شد

فیّاض بی‌خبر که خبردار گشته‌ایم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۳عمریست تا جدا ز تو مهوش نشسته‌ایم
  2. شمارهٔ ۶۰۴شب در نظارة رخش ابرام کرده‌ایم
  3. شمارهٔ ۶۰۵راه بیرون شد درین دشت الم گم کرده‌ایم
  4. شمارهٔ ۶۰۶گاه خود خوردیم و گاهی صرف مردم کرده‌ایم
  5. شمارهٔ ۶۰۷در شمار کوی جانان کعبه را که دیده‌ایم
  6. شمارهٔ ۶۰۸ما فیض کعبه از در میخانه برده‌ایم
  7. شمارهٔ ۶۰۹جدا ز طرّة تابیدة تو می‌تابیم
  8. شمارهٔ ۶۱۰سوخت هر جا خسته‌ای ما بی‌محابا سوختیم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.