پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۴۴

هرگز دلی از نالة خود شاد ندارم

فریاد که من طالع فریاد ندارم

تا بود دلم بستة زنجیر بلا بود

در عمر خود آسودگیی یاد ندارم

در طالع بزم فلک از نالة من نیست

یک شمع که در رهگذر باد ندارم

خوبان به گرفتاری من دام مسازید

من آهوش شوخم سر صیّاد ندارم

پروردة الطاف سبکروحی عشقم

شرمندگی سیلی استاد ندارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴۶دماغ سیر گلستان و گشت باغ ندارم
  2. شمارهٔ ۵۴۷عمریست که در کوی بلا خانه نداریم
  3. شمارهٔ ۵۴۸به زلف او دل خود را به ابرام آشنا کردم
  4. شمارهٔ ۵۴۹کمان غمزه پر کش کن که تیرت را نشان گردم
  5. شمارهٔ ۵۵۰بسی بگریستم کان شوخ را تندی ز خو بردم
  6. شمارهٔ ۵۵۱غلط کردم دلت را با ترحّم آشنا کردم
  7. شمارهٔ ۵۵۲به فریادی ترا سرگرم در بیداد خود کردم
  8. شمارهٔ ۵۵۳چسان گرم سخن با آن بت شیرین دهن گردم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.