پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۰۷

چه سازم دست دردی دامن جانم نمی‌گیرد

که امید دوا در یاد درمانم نمی‌گیرد

به راه کوی او یک دم ز ضعف پا نمی‌افتم

که بوی گل در آغوش گلستانم نمی‌گیرد

چه لازم دل رهین منّت باد صبا کردن

چرا گل نسخة چاک از گریبانم نمی‌گیرد

پر عنقا به سر از صیدگاه وصل می‌آیم

دگر گرد شکاری طرف دامانم نمی‌گیرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۹فریب جنّتم در عشق کی مغرور می‌سازد
  2. شمارهٔ ۳۱۰شب از هجر رخت صد غم در غمخانة ما زد
  3. شمارهٔ ۳۱۱صبح بلبل به نوا برخیزد
  4. شمارهٔ ۳۱۲که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟
  5. شمارهٔ ۳۱۳جو آید در چمن از عندلیبان شور برخیزد
  6. شمارهٔ ۳۱۴به باغ سبزه چو بیند خطت به سر خیزد
  7. شمارهٔ ۳۱۵قدم از بار محنت برنخیزد
  8. شمارهٔ ۳۱۶از دعا گویا اثر بازم به مطلب می‌رسد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.