پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۹۹

گفتگوی چشم جادویی مرا دیوانه کرد

همزبانی‌های ابرویی مرا دیوانه کرد

گیسوی زنجیر، عاقل می‌کند دیوانه را

حلقة زنجیر گیسویی مرا دیوانه کرد

رام با دیوانه می‌شد پیش ازین آهو ولی

رم نمودن‌های آهویی مرا دیوانه کرد

کاش از یک تار مو تدبیر زنجیرم کند

آنکه از هر یک سر مویی مرا دیوانه کرد

من کجا و طاقت این های های گریه‌ها

وه که از بی‌طاقتی هویی مرا دیوانه کرد

با گل وصل بتان چشم آشنایان دیگرند

زین می هوش آزما بویی مرا دیوانه کرد

بی‌کشش کوشش طریق رهروان کعبه نیست

اندرین وادی تکاپویی مرا دیوانه کرد

بیستون عشق کندن پیشه‌ی هر تیشه نیست

امتحان دست و بازویی مرا دیوانه کرد

کو به کو فیّاض گشتم گرچه پر همراه عقل

عشق آخر در سر کویی مرا دیوانه کرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۱یار در دلداری ما هیچ خودداری نکرد
  2. شمارهٔ ۳۰۲عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد
  3. شمارهٔ ۳۰۳چون صبا از گل تو بو گیرد
  4. شمارهٔ ۳۰۴دماغم باج ذوق از نشئة سرشار می‌گیرد
  5. شمارهٔ ۳۰۵به صد افسون در آن دل یاد من منزل نمی‌گیرد
  6. شمارهٔ ۳۰۶چه شد بازم که زخمم باج از مرهم نمی‌گیرد
  7. شمارهٔ ۳۰۷چه سازم دست دردی دامن جانم نمی‌گیرد
  8. شمارهٔ ۳۰۸ویرانه دلی دان که محبّت نپذیرد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.