پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۴

هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث

در پی هر چه دویدیم عبث بود عبث

سعی هر چند که در طیّ منازل کردیم

به مرادی نرسیدیم عبث بود عبث

تن به سفتن ندهد گوهر دریای مراد

رنج بی‌جا که کشیدیم عبث بود عبث

خبر از غبن ندارد چو تویی هرزه درای

هر چه گفتیم و شنیدیم عبث بود عبث

بر جهانگردی ما رشک چه دارد فیّاض

هر چه دیدیم و ندیدیم عبث بود عبث

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۶ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث
  2. شمارهٔ ۲۲۷درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج
  3. شمارهٔ ۲۲۸درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
  4. شمارهٔ ۲۲۹گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
  5. شمارهٔ ۲۳۰خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
  6. شمارهٔ ۲۳۱یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح
  7. شمارهٔ ۲۳۲شتاب شام سیه‌چرده و صباح صبیح
  8. شمارهٔ ۲۳۳وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.