پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۶

ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث

عشق تو کرده در همه عالم تمام بحث

اشراقیان مدرسة عشق را بود

جز با زبان گوشة ابرو حرام بحث

سیمرغ معرفت نشود صید حرف (و) صوت

بر بام این هوس چه نهد هرزه دام بحث

گشتیم بر رسایل دانش تمام و بود

هم نارسا دلایل و هم ناتمام بحث

برداشت یار پرده و شد گفتگو تمام

مطلب چو کشف شد چه دلیل و کدام بحث؟

ای ذرّه از رخ تو به خورشید در جدل

زیباست از لب نمکینت مدام بحث

فیّاض فهم اگر نکنی حرف من مرنج

ناپخته مطلبی است پریشان و خام، بحث

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۸درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
  2. شمارهٔ ۲۲۹گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
  3. شمارهٔ ۲۳۰خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
  4. شمارهٔ ۲۳۱یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح
  5. شمارهٔ ۲۳۲شتاب شام سیه‌چرده و صباح صبیح
  6. شمارهٔ ۲۳۳وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ
  7. شمارهٔ ۲۳۴مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
  8. شمارهٔ ۲۳۵باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.