پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۱

زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت

تا توان کردن به سوی او نگاه از شش جهت

وه که شد بر عضو عضوم ناتوانی‌ها محیط

ضعف بر من همچو مرکز بست راه از شش جهت

بی‌جهت را در جهت جستن طریق عقل نیست

می‌کنم دعوی و می‌آرم گواه از شش جهت

ماه و ماهی نیز از خیل‌ پرستاران تست

پادشاه حسنی و داری سپاه از شش جهت

گر به قدر مستی خود در نشاط آید کسی

می‌توان افکند بر گردون کلاه از شش جهت

من نیارم سوی او فیّاض دید از هیچ سو

گرچه او دارد به من دایم نگاه از شش جهت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۳سفر عمر زیانست و درو سود عبث
  2. شمارهٔ ۲۲۴هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث
  3. شمارهٔ ۲۲۵هم بخت نامساعد هم زلف یار باعث
  4. شمارهٔ ۲۲۶ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث
  5. شمارهٔ ۲۲۷درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج
  6. شمارهٔ ۲۲۸درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
  7. شمارهٔ ۲۲۹گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
  8. شمارهٔ ۲۳۰خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.