پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۶۷

این خشک‌بران که دست‌کشت هوسند

گویند هماییم ولیکن مگسند

خشنود ز کامرانی بی‌طربند

خرسند به زندگانی بی‌نفسند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۹زآن خوبتری که کس خیال تو کند
  2. شمارهٔ ۷۰چون جان و دل از درش سفر ساز کنند
  3. شمارهٔ ۷۱این کج نظران به گلشنی رو نکنند
  4. شمارهٔ ۷۲عشقت صنما دل مشوش خواهد
  5. شمارهٔ ۷۳این خلد که از فیضص ازل یاد دهد
  6. شمارهٔ ۷۴آن ساقی گلچهره که می می‌پیمود
  7. شمارهٔ ۷۵گر جانت درین بادیه بی‌آب بود
  8. شمارهٔ ۷۶شوخی که گلش بهار امید بود
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.