پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۷۵

گر جانت درین بادیه بی‌آب بود

در تشنه‌‌لبی چو شعله در تاب بود

زنهار مخور فریب عادت کانجا

دریا تشنه سراب سیراب بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۷هجر تو و دیده آتش و موم بود
  2. شمارهٔ ۷۸دوشت گویا دل به خروش آمده بود
  3. شمارهٔ ۷۹تیغت که به سوی مو هراسان برود
  4. شمارهٔ ۸۰چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
  5. شمارهٔ ۸۱آن شب که می از لبت شکرنوش شود
  6. شمارهٔ ۸۲هرگز چشمم به روی او وانشود
  7. شمارهٔ ۸۳هرگز لبم آشنای یارب نشود
  8. شمارهٔ ۸۴تا درد غمت صاف محبت نشود
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.