پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۷۶

شوخی که گلش بهار امید بود

با تنباکوش الفت جاوید بود

هم عارض خورشید بپوشد از ناز

ز آن ابر که خانه‌زاد خورشید بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۸دوشت گویا دل به خروش آمده بود
  2. شمارهٔ ۷۹تیغت که به سوی مو هراسان برود
  3. شمارهٔ ۸۰چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
  4. شمارهٔ ۸۱آن شب که می از لبت شکرنوش شود
  5. شمارهٔ ۸۲هرگز چشمم به روی او وانشود
  6. شمارهٔ ۸۳هرگز لبم آشنای یارب نشود
  7. شمارهٔ ۸۴تا درد غمت صاف محبت نشود
  8. شمارهٔ ۸۵بی نام تو نطق ما گل‌افشان نشود
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.