پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۷۱

این کج نظران به گلشنی رو نکنند

تا همچو گلش رخنه شش سو نکنند

آغوش مشام بر گلی نگشایند

کش چون گل آفتاب بی بو نکنند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۳این خلد که از فیضص ازل یاد دهد
  2. شمارهٔ ۷۴آن ساقی گلچهره که می می‌پیمود
  3. شمارهٔ ۷۵گر جانت درین بادیه بی‌آب بود
  4. شمارهٔ ۷۶شوخی که گلش بهار امید بود
  5. شمارهٔ ۷۷هجر تو و دیده آتش و موم بود
  6. شمارهٔ ۷۸دوشت گویا دل به خروش آمده بود
  7. شمارهٔ ۷۹تیغت که به سوی مو هراسان برود
  8. شمارهٔ ۸۰چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.