پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۶

از زهر بلا پرست پیمانه ما

دورست ز ملک عافیت خانه ما

آن خانه خراب بی‌نصیبیم که جغد

بگریزد ازین گوشه ویرانه ما

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸آن شوخ که عارض از می حسن افروخت
  2. شمارهٔ ۹در جام شکایت زبانم خون ریخت
  3. شمارهٔ ۱۰دلاکی دوش خونم از هر مژه ریخت
  4. شمارهٔ ۱۱آن دم که شدیم از می هستی سرمست
  5. شمارهٔ ۱۲آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
  6. شمارهٔ ۱۳پروانه که از بادیه هجر برست
  7. شمارهٔ ۱۴سوی در پادشاه کز طور بهست
  8. شمارهٔ ۱۵آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.