پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۵

عشق آمد و ریخت برق در پیکر ما

چون شعله طپد ز سوز دل اخگر ما

احباب نخوانند ولی دفتر ما

تا سرمه نسازند ز خاکستر ما

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب
  2. شمارهٔ ۸آن شوخ که عارض از می حسن افروخت
  3. شمارهٔ ۹در جام شکایت زبانم خون ریخت
  4. شمارهٔ ۱۰دلاکی دوش خونم از هر مژه ریخت
  5. شمارهٔ ۱۱آن دم که شدیم از می هستی سرمست
  6. شمارهٔ ۱۲آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
  7. شمارهٔ ۱۳پروانه که از بادیه هجر برست
  8. شمارهٔ ۱۴سوی در پادشاه کز طور بهست
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.