پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵

آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست

سجاده بدوشند و می‌ناب به دست

بتخانه و کعبه پیششان یکسانست

دیدارپرستند نه دیوارپرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷صد شکر که حرف دوست شد بی‌کم و کاست
  2. شمارهٔ ۱۸امشب که چو صبح وصل عشرت لقب است
  3. شمارهٔ ۱۹دیشب ز دلم شعله آهی برخاست
  4. شمارهٔ ۲۰هر چند دلم ز درد خونریزتر است
  5. شمارهٔ ۲۱ای آنکه غمت پردگی محمل ماست
  6. شمارهٔ ۲۲ای شمع گرت ذوق غم آموختن است
  7. شمارهٔ ۲۳باز از سر ناز می به اغیار ده است
  8. شمارهٔ ۲۴امشب چمنت به آب و تابی شده است
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.