پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱

ای آنکه غمت پردگی محمل ماست

حسن تو چو گل دمیده ز آب و گل ماست

تو خواه به گل نشین و خواهی با خار

کآنکس که ربوده دل ز ما در بر ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳باز از سر ناز می به اغیار ده است
  2. شمارهٔ ۲۴امشب چمنت به آب و تابی شده است
  3. شمارهٔ ۲۵دورت آورد کآفتابی می‌خواست
  4. شمارهٔ ۲۶دل مهمانست و میزبانش غم تست
  5. شمارهٔ ۲۷گیرم که ز آه و ناله‌ات صد حشرست
  6. شمارهٔ ۲۸می نوش کنون که ابر رحمت بارست
  7. شمارهٔ ۲۹از مرگ گل حیات بی‌رنگترست
  8. شمارهٔ ۳۰این نسخه که بر شیشه نادان سنگست
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.