پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۳۰

این نسخه که بر شیشه نادان سنگست

بر جلوه او ساحت دانش تنگست

خلدیست که صد رنگ بود هر برگش

وین طرفه که چون درنگری یک رنگست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲بر من که چو ابر پایم از دامانست
  2. شمارهٔ ۳۳بی روی تو بر دیده نظر بهتانست
  3. شمارهٔ ۳۴در بحر جهان که ساحلش افواهست
  4. شمارهٔ ۳۵گرد گلت از رشک عرق می‌بایست
  5. شمارهٔ ۳۶این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
  6. شمارهٔ ۳۷دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
  7. شمارهٔ ۳۸داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
  8. شمارهٔ ۳۹کوته خردی که شرمسار از من نیست
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.