پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۳۲

بر من که چو ابر پایم از دامانست

گر برق شوم گرم روی بهتانست

کاهل قدمم چنان که گر اشک شوم

صد مرحله‌ام ز دیده تا مژگانست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴در بحر جهان که ساحلش افواهست
  2. شمارهٔ ۳۵گرد گلت از رشک عرق می‌بایست
  3. شمارهٔ ۳۶این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
  4. شمارهٔ ۳۷دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
  5. شمارهٔ ۳۸داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
  6. شمارهٔ ۳۹کوته خردی که شرمسار از من نیست
  7. شمارهٔ ۴۰از دیده به سوی دوست پیوسته رهی‌ست
  8. شمارهٔ ۴۱دل با غم آن صنم سپردیم و گذشت
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.