پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۳۴

در بحر جهان که ساحلش افواهست

موجش چو طپانچه اجل جانکاهست

اطفال اگر شوند غرقه تو مترس

این بحر عمیق نیست قد کوتاهست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
  2. شمارهٔ ۳۷دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
  3. شمارهٔ ۳۸داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
  4. شمارهٔ ۳۹کوته خردی که شرمسار از من نیست
  5. شمارهٔ ۴۰از دیده به سوی دوست پیوسته رهی‌ست
  6. شمارهٔ ۴۱دل با غم آن صنم سپردیم و گذشت
  7. شمارهٔ ۴۲امشب که طرب از دل مهجور برفت
  8. شمارهٔ ۴۳آن شوخ چو جام ناز در چنگ گرفت
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.