پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

چشمت که طریق سحر ازو یافت رواج

از بابل و کشمیر همی گیرد باج

عیار صفت ربوده گاه تاراج

از تن ها سر چنانک از سرها تاج

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹در عشق مباش پیش رندان گستاخ
  2. شمارهٔ ۲۰در عاشقی آن کس که مجرد باشد
  3. شمارهٔ ۲۱تو نامدی و مهر فلک جلوه نمود
  4. شمارهٔ ۲۲آمد به من خسته ز دلبر کاغذ
  5. شمارهٔ ۲۳آمد به چمن قافله باد بهار
  6. شمارهٔ ۲۴جانا دستت یکدمم از دوش مبر
  7. شمارهٔ ۲۵ساقی نه ز آب تلخ کز آتش تیز
  8. شمارهٔ ۲۶ساقی بقدح می طربناک انداز
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.