پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶

ساقی بقدح می طربناک انداز

عکس رخ پاک در می پاک انداز

بس شور و شغب در من بی باک انداز

زان غلغله در گنبد افلاک انداز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸رفتی و دل از غمت فگارست هنوز
  2. شمارهٔ ۲۹یارم نشد آن بت پریوش هرگز
  3. شمارهٔ ۳۰دارم ز وجود خود پریشانی و بس
  4. شمارهٔ ۳۱دیدند یکی قلندر فقراندیش
  5. شمارهٔ ۳۲آنروی که اوج حسن شد جلوه گهش
  6. شمارهٔ ۳۳خواهی که بدت رو ندهد خوشخو باش
  7. شمارهٔ ۳۴هر چیز رسد ز اهل دوران مخروش
  8. شمارهٔ ۳۵خواهی که به خاصگان حق گردی خاص
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.