پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۳۴

هر چیز رسد ز اهل دوران مخروش

وز قسم ازل زیاده را بیش مکوش

بر بند ز ناشنیدنی پرده گوش

وز هر چه نه گفتنی زبان دار خموش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶خواهی که ترا رسد ز درویشان فیض
  2. شمارهٔ ۳۷ای دل تو مگر که مشک نابست آن خط
  3. شمارهٔ ۳۸ای از تو درون ناتوانم را حظ
  4. شمارهٔ ۳۹در روز جدایی غم دلسوز وداع
  5. شمارهٔ ۴۰تا شد بدرون آتش هجران واقع
  6. شمارهٔ ۴۱ای زاتش سودای تو داغم بر داغ
  7. شمارهٔ ۴۲ای قتل مرا کشیده مژگانت صف
  8. شمارهٔ ۴۳یاران چو کشند در بهاران می صاف
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.