پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۴۳

یاران چو کشند در بهاران می صاف

من گرچه ز زهد و توبه پیش آرم لاف

دارندم اگر ز می بدان هرزه معاف

در عالم یاری نبود از انصاف

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۵تا ماند قضا بر سر من افسر عشق
  2. شمارهٔ ۴۶در دیر مغان مغبچگان چالاک
  3. شمارهٔ ۴۷ای ساقی شنگ ده می آتش رنگ
  4. شمارهٔ ۴۸در آتش عشق جسم و جانم مه و سال
  5. شمارهٔ ۴۹سر رشته اهل زهد بگسل ای دل
  6. شمارهٔ ۵۰تا اندر دل تاب و توانی بودم
  7. شمارهٔ ۵۱ - تتبع اثیر اخسیکتیآگاه نگشتم که درین دیر کی‌ام
  8. شمارهٔ ۵۲از محنت عاشقی به جانم چه کنم؟
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.