پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹

یارم نشد آن بت پریوش هرگز

زو شاد نگشت این دل غمکش هرگز

بی او ز دمم کم آمد آتش هرگز

یعنی نزدم به او دم خوش هرگز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱دیدند یکی قلندر فقراندیش
  2. شمارهٔ ۳۲آنروی که اوج حسن شد جلوه گهش
  3. شمارهٔ ۳۳خواهی که بدت رو ندهد خوشخو باش
  4. شمارهٔ ۳۴هر چیز رسد ز اهل دوران مخروش
  5. شمارهٔ ۳۵خواهی که به خاصگان حق گردی خاص
  6. شمارهٔ ۳۶خواهی که ترا رسد ز درویشان فیض
  7. شمارهٔ ۳۷ای دل تو مگر که مشک نابست آن خط
  8. شمارهٔ ۳۸ای از تو درون ناتوانم را حظ
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.