پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۳۰

دارم ز وجود خود پریشانی و بس

وز جمله کرده ها پشیمانی و بس

از عقل نصیبم شده نادانی و بس

بر نادانی خویش حیرانی و بس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲آنروی که اوج حسن شد جلوه گهش
  2. شمارهٔ ۳۳خواهی که بدت رو ندهد خوشخو باش
  3. شمارهٔ ۳۴هر چیز رسد ز اهل دوران مخروش
  4. شمارهٔ ۳۵خواهی که به خاصگان حق گردی خاص
  5. شمارهٔ ۳۶خواهی که ترا رسد ز درویشان فیض
  6. شمارهٔ ۳۷ای دل تو مگر که مشک نابست آن خط
  7. شمارهٔ ۳۸ای از تو درون ناتوانم را حظ
  8. شمارهٔ ۳۹در روز جدایی غم دلسوز وداع
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.