پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۳۲

آنروی که اوج حسن شد جلوه گهش

نظاره نموده ام ز زلف سیهش

نسبت نتوان کرد بخورشید و مهش

زانرو که نظر فکنده ام ته بتهش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۴هر چیز رسد ز اهل دوران مخروش
  2. شمارهٔ ۳۵خواهی که به خاصگان حق گردی خاص
  3. شمارهٔ ۳۶خواهی که ترا رسد ز درویشان فیض
  4. شمارهٔ ۳۷ای دل تو مگر که مشک نابست آن خط
  5. شمارهٔ ۳۸ای از تو درون ناتوانم را حظ
  6. شمارهٔ ۳۹در روز جدایی غم دلسوز وداع
  7. شمارهٔ ۴۰تا شد بدرون آتش هجران واقع
  8. شمارهٔ ۴۱ای زاتش سودای تو داغم بر داغ
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.