پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰

در عاشقی آن کس که مجرد باشد

به زانکه به عقل و هش مقید باشد

آن کو ز قبول دم زند رد باشد

ور دعوی نیکویی کند بد باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲آمد به من خسته ز دلبر کاغذ
  2. شمارهٔ ۲۳آمد به چمن قافله باد بهار
  3. شمارهٔ ۲۴جانا دستت یکدمم از دوش مبر
  4. شمارهٔ ۲۵ساقی نه ز آب تلخ کز آتش تیز
  5. شمارهٔ ۲۶ساقی بقدح می طربناک انداز
  6. شمارهٔ ۲۷رفتی و بچشمم از تو تابست هنوز
  7. شمارهٔ ۲۸رفتی و دل از غمت فگارست هنوز
  8. شمارهٔ ۲۹یارم نشد آن بت پریوش هرگز
همه‌ی رباعیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.