پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۲۶ - تتبع مخدوم

از باده تبرا چه کنم چون نتوانم

اندیشه تقوا چه کنم چون نتوانم

ز آشفتگی باده و درماندگی عشق

با این دل شیدا چه کنم چون نتوانم

مخمورم اگر کوثرم آری که بنوشش

جز ساغر صهبا چه کنم چون نتوانم

چون بینمش از حال روم وه که غم دل

در پیش وی افشا چه کنم چون نتوانم

دادن سر مویت که ستاند همه کونین

این بیهده سودا چه کنم چون نتوانم

آن مه شد و بی طاقتم این جان حزین را

در هجر شکیبا چه کنم چون نتوانم

فانی بره عشق نظر بر رخ خوبان

جز آن رخ زیبا چه کنم چون نتوانم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۲۸ - تتبع خواجهبهاران گر به گلشن طرح جام و ساغر اندازیم
  2. شمارهٔ ۲۲۹ - تتبع خواجهدل سوزد از غم رخ آن شوخ مهوشم
  3. شمارهٔ ۲۳۰ - تتبع خواجهمستم آنسان که گر از دیر مغان برخیزم
  4. شمارهٔ ۲۳۱ - تتبع خواجهنبینم سوی او گرچه به رویش آرزومندم
  5. شمارهٔ ۲۳۲ - تتبع شیخبه دو چشم یار اسیرم که همی زنند تیرم
  6. شمارهٔ ۲۳۳باز در دیر بتی عشوه‌نما می‌بینم
  7. شمارهٔ ۲۳۴ - تتبع خواجهما به میخانه پی دفع گناه آمده‌ایم
  8. شمارهٔ ۲۳۵ - مخترعای کافر بد مست که بردی دل و دین هم
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.