پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۹۹

بر برگ گلش سنبل سیراب ببینید

در حقه لعلش گهر ناب ببینید

چون خفته بود نرگس جادوش بیائید

در دور قمر فتنه در خواب ببینید

شرط ادب آنست که آرید سجودش

چون بر قمر از غالیه محراب ببینید

خون دلم از عکس لبش جوش برآورد

خونی که بجوشست ز عناب ببینید

از پرتو خورشید رخ او تن زارم

چون تار قصب سوخت ز مهتاب ببینید

در آرزوی لعل لبش ابن یمین را

بر روی چو زر اشک چو سیماب ببینید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱بوئی که ز چین سر زلفت بمن آید
  2. شمارهٔ ۱۰۲با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کرد
  3. شمارهٔ ۱۰۳بازم از دیده در بار گهر می‌آید
  4. شمارهٔ ۱۰۴بر گل سیراب سنبل را چو جولان میدهد
  5. شمارهٔ ۱۰۵تا سنبل سیراب تو بر لاله گره شد
  6. شمارهٔ ۱۰۶تا سنبل تر بر سمنت جلوه گری کرد
  7. شمارهٔ ۱۰۷تا ز پیشم نازنین دلدار شد
  8. شمارهٔ ۱۰۸جز زلف یار غالیه بر روی مه که کرد
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.