پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۵

ای آنکه بخوبی بمه چارده مانی

از دیده چرا همچو هلالی تو نهانی

هستی صنما غایت آمال و امانی

افسوس که غارتگر ایمان و امانی

بس صافتر و پاکتر از آب روانی

هم قوت دل از تو و هم قوت روانی

گر چه همه عمر ای مه بد مهر برانی

کز پیش خودم بی سببی دور برانی

محبوب همه خلق جهان همچو جهانی

آخر چو جهان ز ابن یمین از چه جهانی

آری تو مرا کی ببر خویش نشانی

من بنده گدا پیشه و تو شاه جهانی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۷بیا ساقی بدور دو ستکانی
  2. شمارهٔ ۲۸۸بگرد مه ز عنبر خط کشیدی
  3. شمارهٔ ۲۸۹بگوش جان من آید دمادم آوازی
  4. شمارهٔ ۲۹۰بحسن روی تو ای آفتاب خرگاهی
  5. شمارهٔ ۲۹۱بتا از نازکی گوئی ز سر تا پا همه جانی
  6. شمارهٔ ۲۹۲بمراد دل من گر بودم دسترسی
  7. شمارهٔ ۲۹۳بنمای رخ ببنده که شمس و قمر توئی
  8. شمارهٔ ۲۹۴تا بر سریر حسن تویی ماه‌چهره‌ای
همه‌ی غزلیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.