مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۰۶
گفتم که به مهر یار دل بسپردم
از هجر نگویم ار ساید خردم
این گفتم و چون فراق او روی نمود
بس گریه که من به خنده بیرون بردم
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۰۸چون عود اگر چه تن بلاکش دارم
- شمارهٔ ۱۰۹از چشم خود ابر را خجل می دارم
- شمارهٔ ۱۱۰دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرم
- شمارهٔ ۱۱۱تا کی غم وصل تو پر آوازه خورم
- شمارهٔ ۱۱۲چون در شب هجر تو فرو شد روزم
- شمارهٔ ۱۱۳گفتم به مراعات دل و تن برسم
- شمارهٔ ۱۱۴تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟
- شمارهٔ ۱۱۵ماییم درین زمانه سر دفتر غم
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.