مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۰۹
از چشم خود ابر را خجل می دارم
وز خون همه خاک راه گل می دارم
وین نز پی یار سنگ دل می دارم
دل مرد ز غم ماتم دل می دارم
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۱تا کی غم وصل تو پر آوازه خورم
- شمارهٔ ۱۱۲چون در شب هجر تو فرو شد روزم
- شمارهٔ ۱۱۳گفتم به مراعات دل و تن برسم
- شمارهٔ ۱۱۴تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟
- شمارهٔ ۱۱۵ماییم درین زمانه سر دفتر غم
- شمارهٔ ۱۱۶جان خواست ز من دوش بت دلگسلم
- شمارهٔ ۱۱۷پیوسته ز روزگار دشمن کامم
- شمارهٔ ۱۱۸روزی که سراپرده بر افلاک زنم
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.