مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۱۶
جان خواست ز من دوش بت دلگسلم
گفتم بدهم باز نفرمود دلم
یعنی نرسد به وصل رویش بی جان
واکنون که برم جان که ز رویش خجلم
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۱۸روزی که سراپرده بر افلاک زنم
- شمارهٔ ۱۱۹در شیوه عشق بیش ازین کم نزنم
- شمارهٔ ۱۲۰با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟
- شمارهٔ ۱۲۱چندانکه به کار خود فرو می بینم
- شمارهٔ ۱۲۲هر عذر که با یار بداندیش نهم
- شمارهٔ ۱۲۳چون غنچه اگر بند دهان بگشایم
- شمارهٔ ۱۲۴گر معتکف در وثاق تو نیم
- شمارهٔ ۱۲۵ای دیده اقبال به رویت نگران
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.