مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۲۱
چندانکه به کار خود فرو می بینم
بی دیده کی خویش نکو می بینم؟
با زحمت چشم خود چه خواهم کردن؟
اکنون که جهان به چشم او می بینم
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۲۳چون غنچه اگر بند دهان بگشایم
- شمارهٔ ۱۲۴گر معتکف در وثاق تو نیم
- شمارهٔ ۱۲۵ای دیده اقبال به رویت نگران
- شمارهٔ ۱۲۶مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشان
- شمارهٔ ۱۲۷زان زر هوسی که خیزد از کان سخن
- شمارهٔ ۱۲۸آن عاقل دوست همچو ابله دشمن
- شمارهٔ ۱۲۹تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!
- شمارهٔ ۱۳۰صد طعنه ز هر گدای می خوردم من
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.