پرش به محتوای اصلی
مجیرالدین بیلقانی مجیرالدین بیلقانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

چون غنچه اگر بند دهان بگشایم

اسرار زمانه در زمان بگشایم

وانگه که چو خورشید کشم تیغ زبان

چون صبح به یک نفس جهان بگشایم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵ای دیده اقبال به رویت نگران
  2. شمارهٔ ۱۲۶مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشان
  3. شمارهٔ ۱۲۷زان زر هوسی که خیزد از کان سخن
  4. شمارهٔ ۱۲۸آن عاقل دوست همچو ابله دشمن
  5. شمارهٔ ۱۲۹تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!
  6. شمارهٔ ۱۳۰صد طعنه ز هر گدای می خوردم من
  7. شمارهٔ ۱۳۱آساید اگر شوی تو همخوابه من
  8. شمارهٔ ۱۳۲کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!
همه‌ی رباعیات ←

مجیرالدین بیلقانی درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی

ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.