مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۳۲
کندم همه شب ریش ز عشقت تا تو!
کافر شدی و نماند خونی با تو
اکنون که تو ریش می کنی من نکنم
یا من کنم این بیشه ناخوش یا تو
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۴هر تخم که کاشتم نیامد به درو
- شمارهٔ ۱۳۵چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
- شمارهٔ ۱۳۶وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟
- شمارهٔ ۱۳۷ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای
- شمارهٔ ۱۳۸ای برده دلم به صد هزار استادی!
- شمارهٔ ۱۳۹صد عشوه نغز و دلستان آوردی
- شمارهٔ ۱۴۰با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
- شمارهٔ ۱۴۱ای موی سپید! اگر شبی با یاری
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.