مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۳۶
وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟
جانی که مراعات دلم کردی کو؟
آن هجر که نام من فرو بردی هست
وآن صبر که کام من برآوردی کو؟
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۸ای برده دلم به صد هزار استادی!
- شمارهٔ ۱۳۹صد عشوه نغز و دلستان آوردی
- شمارهٔ ۱۴۰با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
- شمارهٔ ۱۴۱ای موی سپید! اگر شبی با یاری
- شمارهٔ ۱۴۲ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی
- شمارهٔ ۱۴۳زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی
- شمارهٔ ۱۴۴هر شب صنما! که رای زی خنده کنی
- شمارهٔ ۱۴۵یک دم به وصال با رهی ناسایی
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.