مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۳۵
چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
وز سایه خویشتن گسستم بی تو
تا سایه وصل برگرفتی ز سرم
چون سایه به خاک در نشستم بی تو
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۷ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای
- شمارهٔ ۱۳۸ای برده دلم به صد هزار استادی!
- شمارهٔ ۱۳۹صد عشوه نغز و دلستان آوردی
- شمارهٔ ۱۴۰با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
- شمارهٔ ۱۴۱ای موی سپید! اگر شبی با یاری
- شمارهٔ ۱۴۲ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی
- شمارهٔ ۱۴۳زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی
- شمارهٔ ۱۴۴هر شب صنما! که رای زی خنده کنی
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.