مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۳۴
هر تخم که کاشتم نیامد به درو
تا چند خورد کهنه دلم غصه نو
سنبل نیم ای صنم! که گویم که برو
زین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو!
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۶وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟
- شمارهٔ ۱۳۷ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای
- شمارهٔ ۱۳۸ای برده دلم به صد هزار استادی!
- شمارهٔ ۱۳۹صد عشوه نغز و دلستان آوردی
- شمارهٔ ۱۴۰با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
- شمارهٔ ۱۴۱ای موی سپید! اگر شبی با یاری
- شمارهٔ ۱۴۲ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی
- شمارهٔ ۱۴۳زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.