مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۳۷
ای شب چکنم چاره! من از بهر خدای
تنهایی و تیرگی و بندی بر پای
گر عمر منی ای شب! ازین بیش مپای
ور جان منی ای نفس صبح! برآی
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۹صد عشوه نغز و دلستان آوردی
- شمارهٔ ۱۴۰با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
- شمارهٔ ۱۴۱ای موی سپید! اگر شبی با یاری
- شمارهٔ ۱۴۲ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزی
- شمارهٔ ۱۴۳زان دل ز من ای سرو سهی! نستانی
- شمارهٔ ۱۴۴هر شب صنما! که رای زی خنده کنی
- شمارهٔ ۱۴۵یک دم به وصال با رهی ناسایی
- شمارهٔ ۱۴۶آنکس که به چهره بوستانیست تویی
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.