مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۱۱۸
روزی که سراپرده بر افلاک زنم
آن روز ردای صبح را چاک زنم
پیش رخ تو که نور خورشید ازوست
چون سایه هزار بوسه بر خاک زنم
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۲۰با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟
- شمارهٔ ۱۲۱چندانکه به کار خود فرو می بینم
- شمارهٔ ۱۲۲هر عذر که با یار بداندیش نهم
- شمارهٔ ۱۲۳چون غنچه اگر بند دهان بگشایم
- شمارهٔ ۱۲۴گر معتکف در وثاق تو نیم
- شمارهٔ ۱۲۵ای دیده اقبال به رویت نگران
- شمارهٔ ۱۲۶مه اهل سپاهان و مه بدعهدیشان
- شمارهٔ ۱۲۷زان زر هوسی که خیزد از کان سخن
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.