پرش به محتوای اصلی
ناصر بجه‌ای ناصر بجه‌ای

غزلیات

شمارهٔ ۴۸

گر در دل بی‌مهرش یک ذره وفا بودی

انصاف در این عالم همتاش کجا بودی

گر چشم کرم گه گه بر حال منش بودی

جان در قدمش دادن حقا که روا بودی

گر طالع سعد ما ما را مددی دادی

آن شمع بتان دائم در مجلس ما بودی

گر ترک خطا کردی ای ترک ختا چشمت

جز مهر تو ورزیدن می‌دان که خطا بودی

گر نرگس سرمستت در من نظری کردی

چون زلف تو حال من آشفته چرا بودی

گر زاشک نگشتی سرخ این روی زراندودم

بر عشق خط سبزت زردیش گوا بودی

گر زآن که شبی دادی سلطان خیالت بار

این درد مرا الحق امید دوا بودی

جز من به وصال تو پیروز نگشتی کس

گر عاشق بی‌دل را تاثیر دعا بودی

گر هیچ طلب کردی وصل تو بها از ما

محصول دو کون آن را یک نیم‌بها بودی

گر معتزلی دیدی نور رخ چون ماهت

در مذهب او بی‌شک اثبات روا بودی

ور زآن که زدی لعلت بر هر دو جهان عکسی

بنیاد دو عالم را امکان بقا بودی

بر چون تو جهان‌سوزی عاشق نشدی ناصر

گر عاشقی ای دلبر نز حکم خدا بودی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۰آن به که چو بخشم دل بخشم به تو دلداری
  2. شمارهٔ ۵۱ای آفتاب خاوری تاخیر گردد مشتری
  3. شمارهٔ ۵۲چه باشد ار به سلامی مرا تو بنوازی
  4. شمارهٔ ۵۳صبح از افق برآمد ساقی بیار جامی
  5. شمارهٔ ۵۴از حسن و جمال صد جهانی
  6. شمارهٔ ۵۵ای صورت تو همه معانی
  7. شمارهٔ ۵۶یا وَصلُکَ غایةُ‌الأمانی
  8. شمارهٔ ۵۷ای عاشقی که جویی از دل نشان معنی
همه‌ی غزلیات ←

ناصر بجه‌ای درباره‌ی ناصر بجه‌ای

ناصرالدین بجه‌ای که به ناصرالدین شیرازی و ناصر بجه‌ای هم شهرت دارد، از شاعران پارسی‌گوی سده هفتم و اوایل سده هشتم هجری بود. تخلّص شعری او «ناصر» بود. اصل او از «بجه» روستایی از قصبات رامجرد میان استان فارس و اصفهان بود و چون در شیراز سکونت داشت به شیرازی شهرت یافته‌است. ناصر بجه‌ای از معاصران سعدی بوده‌است یعنی ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.