ناصر بجه‌ای
شمارهٔ ۵۲
چه باشد ار به سلامی مرا تو بنوازی
چه باشد ار نفسی با مراد من سازی
چو چهره با من بی‌چاره گر بر آیی خوش
کنم چو زلف تو در پای تو سراندازی
به زلف تو که چو زلم مکن پریشان حال
به چشم تو که ز چشمم چو اشک بیندازی (؟)
چو بربطم چه دهی گوشمال هجر مدام
چو چنگ شایدم ار گاه گاه بنوازی
چو زه کنی به کرشمه کمان ابرو را
ز عاشقان به یکی دم جهان بپردازی
ز لوح سینه من سکه غمت نرود
گرم چو سیم بر آتش بری و بگدازی
ز بس جفا که دلم دید ترک ترکان کرد
از این سپس منم و شاهدان شیرازی
ز پند نیک و بد روزگار آزادم
چو سرو می‌سزدم گر کنم سرافرازی
تو صید ناصری و روزگار می‌گوید
زهی همای سعادت که صید شهبازی
اگر ز هجر تو کارم رسد ز بیرون سرد
به یک کرشمه توانی که کار ما سازی