ناصر بجه‌ای
شمارهٔ ۵۹
خرم آن دم که چو دولت ز درم باز آیی
خوشم آن وقت که چون جان به برم باز آیی
گر چه مردم همه خورشید پرستم دانند
سجده آرم بر رویت اگرم باز آیی
جان شیرین منی تا بشدی بی‌جانم
آخر ای جان چه شود گر به برم باز آیی
آمدی وز همگان گوی شرم بربودم
کوس شاهی بزنم گر دگرم باز آیی
گر بدانی که ز دیر آمدنت حالم چیست
جز حالم (؟) نکنی زودترم باز آیی
گر نخواهی که بود دیده ناصر گریان
لطف فرمایی و خندان ز درم باز آیی