ناصر بجه‌ای
شمارهٔ ۲
لَنا قَلَقٌ و هُم کانوا جوارا
فکیفَ اذا تَباعَدنا الدِّیارا
قضای ایزد و تقدیر یزدان
ز ما بیگانه کرد آن آشنا را
فَطارَ الصَّبرُ مِنّا حینَ وَلّی
و سارَ القلبُ مَعهُ حَیثُ سارا
شود جیحون کنارم زآب دیده
چو یاد آرد دل آن ترک خطا را
قالی (؟) ساعة الا و حیثُ
صبا باتَ اِلهیا و اِدکارا
زبانی گرددم هر موی و گویم
چو باشد گرد کویش طوف ما را
و ما حُبُّ الدّیارِ شَغَفنَ قلبی
ولِکن حُبُّ مَن سَکَنَ الدّیارا
چو عاشق کاو لب معشوق بوسد
اُقَبِّلُ ذاالجِدارِ و لاَالجِدارا
ز چشمم تا که رویش گشت پنهان
شد آن راز نهانم آشکارا
فیا لِلهِ قَد فاضِت دُمُوعی
فمایَبقی بِحار و اصطِبارا
نه صبرم ماند و نی طاقت نه آرام
بکن رحمی مکن دوری خدارا
یَمیلُ إلی مَنازِلکُم فُوادی
عُدُولاً عَن سِواکُم و آزوِرارا
چو مقصود دل از عالم شمایید
بریدیم از همه عالم شمارا
نُصیِّرُ فی تَصَرُّفِکم اُموری
فَنُعطِی الحکمَ فیها والخِیارا
اگر خواهی تو با ناصر وفا کن
وگر خواهی مضاعف کن جفا را