پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۲۶ - در صفت اخلاق ذمیمه

چارچیز دیگر ای نیکو سرشت

هست از جمله خلایق نیک زشت

زان چهار اول حسد کینی بود

زان گذشتی عجب و خود بینی بود

خشم خود دیگر فروناخوردنست

خصلت چارم بخیلی کردنست

ای پسر کم گرد گرد این خصال

از برای زانکه زشتست این فعال

غل و غش بگذار چون زر پاک شود

پیش از آن که خاک گردی خاک شو

حرص بگذار و قناعت پیشه کن

آخر از مردن یکی اندیشه کن

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۲۸ - در بیان آنکه حقیر داشتن نبایدچار چیز آمد بزرگ و معتبر
  2. بخش ۲۹ - در بیان چار چیز که چار چیزِ دیگر را می‬‌زایدای پسر هر کس که دارد چار چیز
  3. بخش ۳۰ - در چار چیز که کم بقا داردچار چیز ای خواجه کم دارد بقا
  4. بخش ۳۱ - در بیان چار چیز که از چار چیز دیگر تمام باشدچار چیز از چار دیگر شد تمام
  5. بخش ۳۲ - در بیان چار چیز که بازگردانیدن آن ها محالستچارچیز است آن که بعد از رفتنش
  6. بخش ۳۳ - در صفت چار چیز که از چار چیز دیگر می‌‬آیدحاصل آید چار چیز از چار چیز
  7. بخش ۳۴ - در بیان حاصل شدن چار چیز از چار چیزچار چیزت بَر دهد از چار چیز
  8. بخش ۳۵ - در بیان چار چیز که آدمی را شکست آردآدمی را چار چیز آرد شکست
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.