پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

پندنامه

بخش ۳۰ - در چار چیز که کم بقا دارد

چار چیز ای خواجه کم دارد بقا

گوش دار ای مؤمن نیکولقا

جور سلطان را بقا کمتر بود

پس عتاب دوستان خوشتر بود

دیگر آن مِهری که باشد از زنان

بی‌بقا چون صحبت ناجنس دان

با رعیت چون کند سلطان ستم

مر ورا باشد بقا در مُلک کم

گر تو را از دوستان آید عتاب

کم بقا دارد چو خط بر روی آب

گرچه باشد زن زمانی مهربان

چون کم آید بهره‌ بگشاید زبان

چون به ناجنسان نشیند آدمی

کمترک بیند از ایشان همدمی

زاغ چون فارغ ز بوی گل شود

نفرتش از صحبت بلبل شود

صحبت ناجنس جانکاهی بود

جمله را زین حال آگاهی بود

چون تو را ناجنس آید در نظر

ای پسر چون باد از وی درگذر

ادامه‌ی پندنامه

  1. بخش ۳۲ - در بیان چار چیز که بازگردانیدن آن ها محالستچارچیز است آن که بعد از رفتنش
  2. بخش ۳۳ - در صفت چار چیز که از چار چیز دیگر می‌‬آیدحاصل آید چار چیز از چار چیز
  3. بخش ۳۴ - در بیان حاصل شدن چار چیز از چار چیزچار چیزت بَر دهد از چار چیز
  4. بخش ۳۵ - در بیان چار چیز که آدمی را شکست آردآدمی را چار چیز آرد شکست
  5. بخش ۳۶ - در بیان چار چیز که از خطاهاستچارچیز است از خطاها ای پسر
  6. بخش ۳۷ - در بیان چار چیز که از عطاهای خداستچارچیز است از عطاهای کریم
  7. بخش ۳۸ - در بیان چارچیز که عمر را زیاد کندمی‌فزاید عمر مرد از چارچیز
  8. بخش ۳۹ - در بیان پنج چیز که عمر از او بکاهدعمر مردم را بکاهد پنج چیز
همه‌ی پندنامه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.