پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

  1. شمارهٔ ۲۰روزی دو سه خانه در عدم باید داشت
  2. شمارهٔ ۲۱ما روی ز هر دو کون برتافته‌ایم
  3. شمارهٔ ۲۲زان روز که آفتاب حضرت دیدیم
  4. شمارهٔ ۲۳از فوق، ورای آسمان بودم من
  5. شمارهٔ ۲۴چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس
  6. شمارهٔ ۲۵عمرم دایم ز روز و شب بیرون است
  7. شمارهٔ ۲۶با هستی و نیستیم بیگانگیست
  8. شمارهٔ ۲۷المنة للّه که نیم هر نفسی
همه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.