شمارهٔ ۲۰

ادامه‌ی باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

1. شمارهٔ ۲۲زان روز که آفتاب حضرت دیدیم
2. شمارهٔ ۲۳از فوق، ورای آسمان بودم من
3. شمارهٔ ۲۴چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس
4. شمارهٔ ۲۵عمرم دایم ز روز و شب بیرون است
5. شمارهٔ ۲۶با هستی و نیستیم بیگانگیست
6. شمارهٔ ۲۷المنة للّه که نیم هر نفسی
7. شمارهٔ ۲۸تا شاگردم به قطع استادترم
8. شمارهٔ ۲۹چیزی است عجب در دل و جانم که مپرس