پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

باب پنجاهم: در ختم كتاب

شمارهٔ ۱۴

در فقر دلم عزم سیاهی دارد

قصد صفتی نامتناهی دارد

در ظلمت ازان گریخت چون مردم چشم

یعنی که بسی نور الاهی دارد

ادامه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب

  1. شمارهٔ ۱۶که کرد چو بازی مگسی را هرگز
  2. شمارهٔ ۱۷عیسی چو شرابِ لطف در کامم ریخت
  3. شمارهٔ ۱۸گه یک نفسم هر دوجهان میگیرد
  4. شمارهٔ ۱۹از دفترِ عشقم ورقی بنهادم
  5. شمارهٔ ۲۰آمد دلم و کام روا کرد و برفت
  6. شمارهٔ ۲۱جمشید یقین شدم ز پیدایی خویش
  7. شمارهٔ ۲۲رفتم که زبان را سر انشا بنماند
  8. شمارهٔ ۲۳دل نیست که نور حق بر او تافته نیست
همه‌ی باب پنجاهم: در ختم كتاب ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.